เหงาอ่ะ...ไม่รู้เป็นไรชีวิตทำไรก็ไม่เคยดี

วันนี้โทรศัพท์ไปหาเพื่อนเอามือถือลุงใช้ ( มาอยู่บ้านญาติ )

โทรไปได้สัก 10 นาที โดนด่า

บอกว่าจะใช้โทรศัพท์ไรนานจะเล่านิทานกันเลยเหรอ

นี่แหละที่จี้ใจดำ ปกติใช้พีซีทีจนชินมือ

นี่ก็โทรไปแค่ 15 นาทีเองนะ T[]T

( ปกติเป็นคนคิดมากอยู่แล้ว )

เฮ้อ...ขอถอนหายใจสักหน่อยก่อนที่จะเข้าเรื่อง

อยู่คนเดียวทำไมมันเหงาอย่างนี้

ไปฉ่อยกะคนในบอร์ดก็ไม่ค่อยได้เพราะไม่ค่อยซี้กับเค้า

ขนาดจะแอดเอ็มแต่ละครั้งของคนในบอร์ดยังคิดแล้วคิดอีกเลย

คิดว่า...กลัวเค้าจะรำคาญที่เราแอดไป

คิดว่า...แกจะแอดมาทำไมว่ะ

คิดว่า...แอดมาก็ไม่รู้จักแล้วจะคุยไรกัน

T________________T

ยังมีอีกเยอะ เป็นพวกวิตกจริตขั้นรุนแรง ( ?? )

ตอนนี้มีเพื่อนอยู่คนนึง เวลาเล่นเกมส์ก็จะเล่นกับมัน

เวลาออนเอ็มก็จะดูแต่ชื่อมัน ดูว่ามันออนรึเปล่า

มันจะมาตอนไหน แต่พอมันไปนี่สิเหงาจับใจ

แต่ติดตรงที่ว่ามันเป็นผู้ชาย ( เน้น ๆ )

ในความคิดเค้านะผู้ชายหรือผู้หญิงอ่ะมันไม่แน่จะแบ่งแยกความเป็นเพื่อนหรอก

แต่ผู้ใหญ่บางคนยึดถือว่ามันดูไม่งาม

มันดูไม่ดี = ="

เฮ้อ... ( ขอถอนหายใจอีกรอบ ) นาน ๆ จะมาอัพบล็อคดองเค็มไว้นาน

เวลาไปไหนเค้าก็ชอบไปกับมัน

ความจริงฐานะทางบ้านมันก็พอสมควรนะ ( เรียกว่ารวยเลยก็ได้ )

เพื่อนบางคนอาจจะเป็นเค้าเป็นคนที่เกาะ ( ปลิง ) อะไรประมาณนั้น

หรือคิดไปเองหว่า....=A="

ตอนนี้เรียกว่ามีปัญหากะเพื่อนที่โรงเรียนก็ได้ไม่เชิง

ก็เพราะไอ้เพื่อนคนนี้แหละที่อยู่กับมันแล้วมีความสุข

ความจริงมันไม่ใช่ต้นเหตุ

แต่ต้นเหตุมันมาจากความหวงเพื่อน ( รึเปล่า )

จริง ๆ ตัวมันเองก็ไม่ได้อยากจะอยู่หนักหรอก เพราะเพื่อนกลุ่มเดิมเอาแต่ปัญหามาให้

บางทีไปไหนกันก็เกือบมีเรื่องกันหลายครั้ง

เค้าก็ลองสังเกตนะแล้วมันก็จริงซะด้วย

มันก็เลยเลี่ยงที่จะมาอยู่กับเค้ามากกว่า จนทำให้ทางนั้นรู้สึกแปลก ๆ

อิทางนั้นก็โทรศัพท์หามันแล้วก็ถามมันว่าจะอยู่ฝ่ายไหน

ชิ !!!!

กะจะแบ่งพวกเลยรึ หนอยยย ปล่อยมัน

ถึงเพื่อนทั้งห้องจะเลือกมันแต่ก็ใช่ว่ามันจะดีไปซะหมด

เพราะทั้งห้องเห็นว่ามันเป็นตัวตั้งตัวตี

เก่ง มีความเป็นผู้นำ ( ถุย )

เค้ายอมแค่แคเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยม.ต้นดีกว่า

กะอีแค่คนรู้จักกันแค่ไม่กี่ปีไม่ได้มีมันให้แค่สักคนเดียวสักหน่อย

( โหมดพิมพ์มันจัด หยิ้ก ๆ ๆ )

ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นไงปล่อยให้มันเป็นไปตามเวรตามกรรม

**********************

ขอต่อนี่อีกหน่อย

เวลาโดนว่ากล่าวตักเตือนอ่ะ พ่อกับบ่นยังไม่เจ็บใจเลยนะ

แต่ไอ้คนที่ไม่ได้เลี้ยงเราบ่นนี่สิ มันเจ็บใจชะมัด

แค่อ้างปากจะบ่นเท่านั้นแหละ รู้สึกน้ำตามันจะคลอเบ้า

แล้วมันจะร้องไห้ให้ได้ ไม่รู้เป็นอะไร

ทั้ง ๆ ที่สอนคนละอย่างกันเหมือนกับขาวกับดำ

แต่ยังไงก็ต้องทนว่ะในเมื่อ...

บ้านยังไม่มีคอมนิก็ต้องมาทำงานแลกค่าไฟ ค่าข้าว

ถึงยอมโดนด่าก็ต้องยอม ไม่มีทางไหนจะช่วยไปไหนมากกว่านี้

***********************

ไปและนาน ๆ มาที ไม่รู้จะอัพอะไรก็ต้องบ่นสิ่งที่หนักใจมาตลอด

ตอนนี้รู้สึกว่าสมองจะโล่งขึ้นหน่อย อารมณ์ดีขึ้นมาด้วย

เดี๋ยวไปอ่าน แว่วเสียงเรไรต่อดีกว่า ^O^

ไปและ